Ο Αναρχικός Τραπεζίτης

Τον Πεσόα τον γνώρισα διαβάζοντας “το βιβλίο της ανησυχίας”. Μου έκανε πολύ καλή εντύπωση, παρ’ όλη την απαισιοδοξία του ή μάλλον εξαιτίας ακριβώς αυτής της θλίψης που κατέγραφε με τόση μαεστρία. Όμως όταν ξεκίνησα τον “Αναρχικό τραπεζίτη” γρήγορα απογοητεύτηκα. Όχι λογοτεχνικά. Η γραφή του ήταν απλή και άμεση, κατά τη γνώμη μου εντυπωσιακή. Μα το περιεχόμενο, αυτά που έλεγε ο συγγραφέας μιλώντας μέσω του πρωταγωνιστή, μου φάνηκαν κάπως... Δεν ήταν το γεγονός ότι διαφωνούσα μαζί του. Είχα την έντονη εντύπωση πως, σκόπιμα, διαστρέβλωνε τον ορισμό της αναρχίας, περίπου όπως έκαναν οι μοναρχικοί εκείνης της εποχής. Μήπως η λέξη σκόπιμα είναι υπερβολική; Μπορεί...