Σαλάτα ρητών

Ψάχνοντας στο μενού για σαλάτες

Μου αρέσουν οι σαλάτες - ειδικά το βούτηγμα του ψωμιού (η κατά κόσμον “παπάρα”). Οι σαλάτες με αρχαία ρητά είναι ιδιαίτερα της μόδας τελευταία. Η συνταγή είναι απλή: παίρνεις έναν αρχαίο φιλόσοφο ή ρήτορα, του αποδίδεις ένα ρητό της αρεσκείας σου και το δημοσιεύεις. Κανείς δε θα ελέγξει τις πηγές - το “ρητό” θα αναδημοσιευτεί με ταχύτητα αστραπής. Θα αναπαράγεται από το ένα “ειδησεογραφικό” μπλογκ μετά το άλλο, σε μια αλυσιδωτή αντίδραση που γεμίζει το διαδίκτυο με ίχνη από το μεταλλαγμένο “ρητό” (πολλά περισσότερα “ίχνη” από ότι έχει αφήσει η πραγματική ρήση - εφ’όσον αυτή υπάρχει φυσικά).

"Εισαγωγή στην Ευρωπαϊκή φιλοσοφία" του Κ.Νιάρχου (οι Κατακουζίνες του Πανεπιστημίου)

Έτσι κι αλλιώς, δεν είχα την καλύτερη εντύπωση για τα βιβλία που κυκλοφορούν στα ελληνικά πανεπιστήμια. Δεν είμαι βέβαια κανένας ειδικός ενώ αντίθετα, ο Κ.Νιάρχος, καθηγητής στο καποδιστριακό πανεπιστήμιο και τέως κοσμήτορας, έχει μπόλικες περγαμηνές. Ωστόσο με όλο το θάρρος, θα ήθελα να γράψω για το σάστισμα που ένοιωσα ξεφυλλίζοντάς το βιβλίο του "Εισαγωγή στην Ευρωπαϊκή φιλοσοφία". Δε θα σταθώ μόνο στο ουσιαστικό περιεχόμενο, μα και στην πρώτη εικόνα. Γιατί μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, αυτός ο Κατακουζίνας με σάρκα και οστά.