3ης Σεπτεμβρίου και Ηπείρου

Περπατώντας τυχαία στις όμορφες γειτονιές του κέντρου, βρέθηκα στο σημείο που ο 44χρονος δολοφονήθηκε για μια βιντεοκάμερα. Πιο πριν είχα περάσει από τον πεζόδρομο δίπλα στο πολυτεχνείο - όπου μια λαϊκή αγορά πρέζας λειτουργεί σε καθημερινή βάση: Ντελάληδες που διαλαλούσαν την πραμάτεια τους (χάπια φίλε, χάπια), σκελετωμένοι άνθρωποι σε αργή κίνηση, άλλοι ξαπλωμένοι στο πεζοδρόμιο...γραφικότατη τοποθεσία. Λίγο πιο πέρα τις προάλλες είχα δει αστυνομία, ερυθρό σταυρό και πυροσβεστική που χασκογελούσαν βαριεστημένοι σε πηγαδάκια, όσο ένας τύπος απειλούσε να πέσει από την ταράτσα της επιτροπής ασύλου. Live your myth in Greece...

"Ταξίδι στη Σαμοθράκη" - Νέλλη Ψαρού

Δύσκολα κατατάσσεται το βιβλίο αυτό σε κάποια κατηγορία. Σίγουρα είναι και πολιτικό. Μη στραβομουτσουνιάζετε - πολιτική δεν είναι μόνο η τεχνική της εξαπάτησης όπως έχουμε μάθει από την πλειοψηφία των επαγγελματιών (ή wannabe) πολιτικών και των ακόλουθών τους.  Με αφορμή ένα ταξίδι στη Σαμοθράκη, η συγγραφέας ξεδιπλώνει τις σκέψεις της. Σαν μικρό παιδί αναρωτιέται ελεύθερα. Γιατί το επώνυμό της είναι στην γενική (κτητική); Γιατί απαγορεύεται το ελεύθερο κάμπινγκ;

Να φύγετε να πάτε αλλού!

“Δε με νοιάζει τι θα γίνουν - εγώ φταίω για τα προβλήματά τους; Να φύγουνε!”. Αφού δεν είναι Έλληνες. Μήπως όμως και όταν ήρθαν οι Έλληνες παλιννοστούντες Πόντιοι το 1990, τα ίδια δεν λέγανε; Η πάλι το 1922, όταν έφτασαν οι μικρασιάτες Έλληνες, επίσης δεν ήταν ανεπιθύμητοι; Το κοινό στοιχείο σε αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι βέβαια η καταγωγή των νεοαφιχθέντων. Αλλά το γεγονός πως, όντας ξεριζωμένοι, έφταναν έχοντας αφήσει πίσω τους την περιουσία τους. Ήταν με απλά λόγια άφραγκοι. Και όσο πιο άφραγκοι τόσο πιο ανεπιθύμητοι.

Η πολιτική βία είναι πάντοτε φασιστική;

Επιφυλάσσομαι όταν ακούω μεγάλα λόγια για την καταδίκη της βίας. Ε, μα πως γίνεται τα media και η κυρίαρχη πολιτική να είναι ενάντια στη χρήση της, να ακούω όλο καταγγελίες και αναθέματα, μα αυτή να είναι πάντα παρούσα; Στους δρόμους, στα σχολεία, μέσα στους νόμους και τις πρακτικές του κράτους αλλά και σε κινήματα που το αντιμάχονται, ακόμα και μέσα στην οικογένεια. Γιατί είπαμε, είμαστε κατά της βίας μεν, μα “άλλο αυτό” - πάντα καταπώς συμφέρει τον καθένα.

Ο Αναρχικός Τραπεζίτης

Τον Πεσόα τον γνώρισα διαβάζοντας “το βιβλίο της ανησυχίας”. Μου έκανε πολύ καλή εντύπωση, παρ’ όλη την απαισιοδοξία του ή μάλλον εξαιτίας ακριβώς αυτής της θλίψης που κατέγραφε με τόση μαεστρία. Όμως όταν ξεκίνησα τον “Αναρχικό τραπεζίτη” γρήγορα απογοητεύτηκα. Όχι λογοτεχνικά. Η γραφή του ήταν απλή και άμεση, κατά τη γνώμη μου εντυπωσιακή. Μα το περιεχόμενο, αυτά που έλεγε ο συγγραφέας μιλώντας μέσω του πρωταγωνιστή, μου φάνηκαν κάπως... Δεν ήταν το γεγονός ότι διαφωνούσα μαζί του. Είχα την έντονη εντύπωση πως, σκόπιμα, διαστρέβλωνε τον ορισμό της αναρχίας, περίπου όπως έκαναν οι μοναρχικοί εκείνης της εποχής. Μήπως η λέξη σκόπιμα είναι υπερβολική; Μπορεί...

Βόλτα στον Άγιο Παντελεήμονα

Δεν το περίμενα ποτέ ότι θα πήγαινα να ακούσω Νταλάρα, κι όμως πήγα. Στη συναυλία της Αρχιεπισκοπής (!) με το μέγαρο μουσικής στον Άγιο Παντελεήμονα.

ΕΛ.ΑΣ

Η ΕΛ.ΑΣ ακριβώς μετά την σημερινή πορεία παίζει κυνηγητό με τα 15χρονα, ορμώντας μέσα στο μετρό (Σύνταγμα) και κυνηγώντας τον κόσμο στις σκάλες (!)