Βιβλίο: Μανατζμεντ και Αυνανισμός

Το βιβλίο που αναφέρω στον τίτλο υπάρχει, όπως θα δούμε παρακάτω και μπορείτε να το παραγγείλετε αν έχετε κλίση προς το μάνατζμεντ (ή τον αυνανισμό). Όπως επίσης υπάρχουν απίθανα πολλές δημοσιεύσεις σχετικά με το πόσο σημαντική είναι μια χειραψία (η "σωστή" χειραψία), προκειμένου να είναι πετυχημένη μια συνέντευξη, ή προκειμένου να κλείσεις μια "καλή επαγγελματική συμφωνία". Μια απλή έρευνα στο google με λέξεις κλειδιά "Handshake" και "Business", θα εμφανίσει εκατομμύρια (!) αποτελέσματα, άρθρα, εικόνες και συμβουλές. Έτσι, αν δεν γίνεις αποδεκτή στην δουλειά, μπορεί να πρέπει να δουλέψεις λίγο περισσότερο την χειραψία σου ή να διαβάσεις λίγο περισσότερα άρθρα για το πως να δίνεις τις "σωστές" απαντήσεις ή τη σωστή στάση σώματος ή όποια άλλη απίθανη λεπτομέρεια. Αν δεν γίνεις αποδεκτός, μπορείς να κατηγορήσεις ότι θες - τα πιο απίθανα πράγματα, αρκεί να σχετίζονται με εσένα και τις λάθος επιλογές σου, ή την λάθος προετοιμασία σου. Με δυο λόγια: Εσύ φταις.

Συνδικαλισμός, το ΚΚΕ και το αόρατο αγγούρι

Δεν είναι τυχαίο το ότι το δικαίωμα στον συνδικαλισμό αναφέρεται στην διακήρυξη του ΟΗΕ για τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Πιθανότατα στην Ελλάδα ακόμη και σήμερα, πολλοί δεν μπορούν να καταλάβουν το γιατί. Αυτό συμβαίνει για δύο λόγους. Ο ένας είναι γιατί στην χώρα αυτή τα τελευταία 25 χρόνια περίπου, τις σκληρότερες δουλειές τις κάνουν μετανάστες - συχνά χωρίς χαρτιά και δικαιώματα. Για τον άλλο λόγο (που είναι φυσικά οι εργατοπατέρες καρεκλοκένταυροι) θα μιλήσω παρακάτω.

Η "φιλελεύθερη" συνιστώσα του φασισμού

Ο φιλελευθερισμός που υποστηρίζει τα αναφαίρετα ατομικά δικαιώματα, είναι δυνατόν να έχει οποιαδήποτε σχέση με τον απροκάλυπτο ολοκληρωτισμό? Δυστυχώς ναι. Όχι οι ιδέες βέβαια - αυτές δεν κυκλοφορούν αυθύπαρκτες παρά μόνο στο μυαλό του Πλάτωνα. Μιλάω για τους ανθρώπους, αυτά τα αξιοπερίεργα όντα που στο όνομα μιας Ιδέας μπορούν να κάνουν τα πάντα - ακόμη και πράγματα εντελώς αντίθετα με την Ιδέα που τους γοητεύει. Θα γίνω (πολύ) συγκεκριμένος, αφού πρώτα πω δυο λόγια για την άλλη Ιδέα: Τον Φασισμό.

Σαλάτα ρητών

Ψάχνοντας στο μενού για σαλάτες

Μου αρέσουν οι σαλάτες - ειδικά το βούτηγμα του ψωμιού (η κατά κόσμον “παπάρα”). Οι σαλάτες με αρχαία ρητά είναι ιδιαίτερα της μόδας τελευταία. Η συνταγή είναι απλή: παίρνεις έναν αρχαίο φιλόσοφο ή ρήτορα, του αποδίδεις ένα ρητό της αρεσκείας σου και το δημοσιεύεις. Κανείς δε θα ελέγξει τις πηγές - το “ρητό” θα αναδημοσιευτεί με ταχύτητα αστραπής. Θα αναπαράγεται από το ένα “ειδησεογραφικό” μπλογκ μετά το άλλο, σε μια αλυσιδωτή αντίδραση που γεμίζει το διαδίκτυο με ίχνη από το μεταλλαγμένο “ρητό” (πολλά περισσότερα “ίχνη” από ότι έχει αφήσει η πραγματική ρήση - εφ’όσον αυτή υπάρχει φυσικά).

Αναμνηση και ο Λαιμός της Βουλιαγμένης (1980)

Άρθρο του 1980, από το περιοδικό "Γυναίκα", στην στήλη "τα σύκα σύκα" - δεν έχω βρει ακόμη ποια ήταν η αρθρογράφος

Προεκλογικές δημοκρατικές ευαισθησίες και νεοναζί

Η προεκλογική περίοδος είναι πάντα μοναδική σε υποσχέσεις - όλοι οι υποψήφιοι ξεχειλίζουν από ένα σωρό ευαισθησίες - δημοκρατικές, οικολογικές... Οι θέσεις ενός κόμματος είναι σημαντικές δε λέω μα, όπως και σε πολλά άλλα θέματα, η πράξη είναι σημαντικότερη. Όλοι αυτοί που έχουν σοκαριστεί με την άνοδο της χρυσής αυγής, τι πραγματικά έκαναν για τους κατοίκους των υποβαθμισμένων περιοχών του κέντρου προ-προεκλογικα? (προσοχή - όχι προεκλογικά). Θα γράψω αυτά που θυμάμαι για αυτούς που διεκδικούν την ψήφο μας. Αν μου έχει ξεφύγει κάτι παρακαλώ διορθώστε με.

Σκέψεις για τον φιλελευθερισμό

Πήγα σε ένα debate μεταξύ δύο καθηγητών πανεπιστημίου, ενός αριστερού (Ευκλείδης Τσακαλώτος) και ενός φιλελεύθερου (Αριστείδης Χατζής). Σπάνια αντιπαραβάλλονται αντίθετες απόψεις - συνήθως οι περισσότερες εκδηλώσεις περιορίζονται στην παρουσίαση επιχειρηματολογίας από την μία μόνο πλευρά. Αντί για την “άλλη άποψη”, παρουσιάζεται συνήθως μια καρικατούρα της, κι έτσι όλοι είναι ευχαριστημένοι με τον εαυτό τους που διαφωνούν με κάτι τόσο προφανώς λάθος. Ok δεν εννοώ πως θα περίμενα να δω εκδήλωση του ΣΕΒ με προσκεκλημένους συνδικαλιστές και άνεργους. Αλλά το να μη θέτεις ποτέ τις αλήθειες σου υπό αμφισβήτηση έχει μια χροιά (και δύο μπορώ να πω) θρησκευτικότητας. Με την κακή έννοια.